Şayna'yla Elfeyna

Şayna’yla Elfeyna,

Dün gece evcilik oynuyorlardı

Evlerini hazırladılar, yemek yediler

Çay içtiler, misafir ağırladılar

Hayal kurdular sonra

Ve büyüdüler…

Ben bir türkü tutturmuşsam, iyiyim demektir,

Türküyle ağlıyorsam, kavrulmaktayım

İşte o zaman beni bırakın kendi halime

Belki de gözyaşlarım ateşimi söndürecektir.

Şayna’yla Elfeyna,

Dün gece bize geldiler

Oturduk sabaha kadar

Sohbet ettik, dua ettik, ağladık

Çıkmazları döktük bir bir ortaya

Bir yol aradık…

Ben kitapların arasına saklıyorsam kendimi

Kendimle körebe oynayıp, bulamıyorsam

Herkese teselli verip, kendimi avutamıyorsam

Dualar edin, belki bir ağzı dualı, görecektir yerimi.

Şayna’yla Elfeyna,

Bu sabah bizden gittiler

Arkalarından su döktüm, hurafe olsun diye

Su gibi gidin, su gibi olun, dedim

Umutlarımızı paylaştık cömertçe, sonuna kadar

Güzel bir gelecek beklentimiz var

Birbirimizin ellerini yıkadık

Ayaklarını da…

Benim yolum ayaklarıma uygun değilse

Ayaklarım suçlu değil

Kafam ve gönlüm ayrı telden çalıyorsa

Ben suçlu değilim… şu güneş yüzünü gösterse

Şayna’yla Elfeyna,

Çok uzaklara gitmişler

Çünkü buralarda boğazlarına sarılmış eller

Gittikleri yerde bir hudayinabit

Bir gül gibi yetişmişler…

Onlar kaç kuşaktır edilen duaydılar

Belli ki kabul edilmişler

Onlar kaç kuşaktır yükselen sedaydılar

Belli ki yükselmişler…

Güneş doğmadan uyandık ve ayıldık

Evimizdeymişler.

Şayna

Zinciri zincir eden her bir halkadır Şayna

Sen uçları birleştiren büyük halkasın

Seni seçkin kılan herkes gibiliğindir

Biriktirdiğin kül, yaktığın ateştendir tekliğin

Susuzsan, içtiğin de suysa, kâsenin ne önemi var

Altın, gümüş, bakır, demir, toprak yahut bir avuç

Sunulan şey gibi sunana da iyi bak

Yeryüzü tanrıları sunmadıkça al ve iç.

Esir ettiklerine, esir olmadın Şayna

Soylusun, yükseldin, omuzlarına bastı ayakların

Bütün dereleri kendinde toplayan ırmaksın

Denizdeki zerre gibi parça ve bütün

Damlaya kıydığın zaman biter her şey gördün

Gök kuşağını boyadı az önce senin fırçan

Hakikat süs itemez, açık ve yalın söyle

Duvara konulacak son eksik taş adına.

Taşını kaybetmiş bir gerdanlık değilsin Şayna

Aşkın elinden tutarsa tutsun ölüm

Şu elbiseleri dik tutan omurgaların ruhu

Yorgundur, ölüdür, bazıları gömülmemiştir

Yolları mezarlıklarla biten bir kentte

Kaybolmak mümkün değil dön, gel

Büyüsü kaybolmadan sözlerin

Kuşluk vakti dağılan sisle beraber

Yoksulluğumu anlattım zenginlere Şayna

Tüketene kadar aldılar neyim varsa

Bir gölge aradım, yandığım zaman

Güneş bende gölgelendi

Hararetten kavrulup koştuğum pınar

İçti beni ciğeri soğuyuncaya kadar

Kutup yıldızına baktım en karanlık gecede

Dedi ki: Neredesin, yönümü bulacağım.

Ben ne yapacağım, biliyorsan söyle Şayna

İlim dediğim şeyler avuçlarımdan süzüldü

Hikmeti avlamak için gerdim yayı

Attığım ok bana döndü

Karanlığa bir ışık yakayım dedim

Yaktığım mum beni yaktı

Kanar düşüncelerimin yarası, derin ve sessiz

Şunlar sevdamın külleri, şunlar bende kalan iz

Mavi Marmara

Ey gece!

Yani biz şimdi Akdeniz’in ortasında

Nokta mı koyduk, virgül mü,

Yoksa satır başıyla yeni bir başlangıç mı yaptık…

Türkülerimi, dualarımı, selamımı yüklendin,

Araya ne girdi, neden yolundan kaldın,

Ne olacak yolunu gözleyen çocuklar,

Hüzün yüklü kadınlar, umut dolu bakışlarıyla gençler,

Hiç olmazsa bir selam bekler

Senin yerine rüzgârlar mı götürecekler

Kimden kardeşlik dilenecekler?

Zalimlerden mi, işbirlikçilerden mi?

Adres İçindir

Ey gece!

Temizlik için biri gelecek

Hem bu tam bir bahar temizliği olacak

Bel ağrıları, diz ve bacak ağrıları gidecek

Tüm çıbanlar patlayacak

Göz ve gönül ağrıları ve depresyon denilen illet

Kara bulutlar gibi yurdumu terk edecek

Umutsuzluk, sıkıntı, stres… Evet hepsi

Yani bu tam bir bahar temizliği olacak

İçeriden ve dışarıdan

Tatlı rüzgârlar esecek

Ne yana dönsem yelkenime dolacak

Ne yana dönsem yollarım açılacak

Ne yol yoracak beni ne yürüyüşüm

Dokuz Can

Ey gece!

Bir ses gelse:

‘Şu yağmurda ıslananlar

Şehitleri takip etsin,

Yollar açılsın ‘Şah-ı Şehîd’ yanına.’

Haykırsa her yer:

‘La ilahe illallah, eşşehid habiballah’

Aslolan sensin, değerli olan sensin

Bulunduğun her yer varlığınla sevinir

Makam sana hiçbir şey katamaz

Mertebeler ayaklarının altında olmakla şereflenir

Ninni

Kurbanı olayım günde bin kere

Yoktan yaratarak seni verenin.

Dudağın goncadır, güzel çehrende

Göz üstünde hilal kaşın ne güzel.

Simsiyah gözlerin, gece timsali

Kirpiğin kaşınla özler visali

Bembeyaz parlayan inci misali

Ağzının içinde dişin ne güzel.

Saçın gece vakti, denizin simi

Okşamak arzusu sarar içimi

Yağan yağmur sanki bahar mevsimi

Gözünden süzülen yaşın ne güzel.

Bilemiyorum

Öteden beriye nakil verene

Bir çirkin su iken şekil verene

Beynimi yaratıp, akıl verene

Nasıl şükür etsem bilemiyorum.

Secdeye varınca, nazım adına

Yüreğimde saklı sızım adına

Yar adına, oğlum, kızım adına

Nasıl şükür etsem bilemiyorum.

Hayranlık

Toprağa gark olup candan geçince

Bedenimden türlü otlar bitecek

Görmedin mi nasıl şekil alıyor

Yeşiller içinde kırmızı çiçek.

Bilincim sarhoştur, âleme hayran

Baktım her varlığa mucize her yan

Toprak gibi dersem: “Derdime derman”

Gökyüzü gönlüme rahmet dökecek.