Ayten DURMUŞ, hertaraf.com 23.01.2026

I.
Ömrün sarp dağlarında, kolayca gezilmezmiş
Aklın oyunlarına sen de oyun kurmadan.

‘İnsanlık’ mümkün olmaz, sonsuz isteklerinin
Her yanını kuşatan çemberini kırmadan.

Kaç bin engizisyon var, çıplak korkularına
Aklın girdaplarından, cevap gelmez sormadan.

Niceleri, kendini kutsayan kişilere
Oyuncaktır, anlamaz son nefese varmadan.

Haktan gelmezse yardım, gölgesi mihnet olur
Rahat vermez göğsüne, seni yere sermeden.

İsteklerin kölesi, özgür olabilir mi
İstiğna konağının kapısına ermeden.

Kendine gücün yetmez, eksiğin tamamlanmaz
Nefsin kuşatmasından çıkış yokmuş, yarmadan.

Din baronunu aşıp kitabına varmazsan
Düşlerin yorgun düşer, düşünceler yormadan.

Kendini kandırmanın bin yolunu öğrendin
Yanlışların kaldırıp seni yere vurmadan.

Bir sığınak ararken yalnızlığın çölünde
Gönlünü yücede tut, cücelere vermeden.

Evrende her ne varsa ya iyi ya kötüdür
Ahmak mis koku bekler, kurumamış kermeden.

Bense kırık aynada arz-ı endam edince
Ayrılmak istemedim, gül kokusu dermeden.

‘Kişilikli’ olarak var olmanın acısı 
Hesabımı kapatmaz, defterimi dürmeden.

Saatler azaldıkça ömrü ‘yaşadım’ sandım
Anlaşılmaz bu gerçek, ak kefene girmeden.

Kimseye anlatmadım derin yalnızlığımı
Kızıl tan tüllerini seherime germeden

Beklediğim adalet meğer yokmuş dünyada
Anlamadım ben bunu, yaşayarak görmeden. 

Allah’ın rahmetini kulundan kıskananlar
Arasından ayrıldım, onlar beni sürmeden.

II.
Aklımdaki sorular, say ki bir kum çölüdür.
Akletmeyen her kişi, ayaktaki ölüdür.

Nasıl insan sayılır ‘Kimim, neyim?’ demeyen?
Seçim hakkı olmayan, özgürlük istemeyen.

Neden ben var kılındım, madem yok olacaktım?
Neden bir çiçek gibi açacak, solacaktım?

Sonlu bir yaşamdaki, sonsuz istekler neden?
Bekledim haber versin, dönmüyor bir kez giden.

Mutlu etmedi beni, gerekeni gidermek
Gezip tozup, oynayıp, yiyip içip eğlenmek.

Başarılmaz bir işmiş, aç gözlüyü doyurmak
Mümkün değil sağıra doğru sözü duyurmak.

Sana da iki yol var: Biri senden aşağı
Eğer çıkabilirsen diğeri de yukarı.

Kim nerede isterse, orada yürüyecek 
Tek döktüğü ne varsa ‘Hepsi benim!’ diyecek.

Oysa kalan her varlık, yeni bir ad alacak  
‘Benim’ dediklerini başkası kullanacak. 

Haykırmak istiyorum, zincirlerim bırakmaz
Sis indi yüreğime, bütün yollar mı çıkmaz?

Akleden ışık saçar, eksiltmez onu alan
Gördüysen bir doğruyu, malın gibi al, kullan…