Ayten DURMUŞ

İçimdeki esinti giderken ağır ağır

Siler gözyaşlarımı kimseye göstermeden

Yükselen çığlığımı sessizce dinler ve der:

Bilirsin el değmedik yaralarım var benim

Bıkmadın mı ey gönül, çareler aramaktan?

Bu nasıl bir çamurdur, elime bulaşmıştı

Sonra ruhuma kadar kaplamış her yanımı

Gözümü, kulağımı açsam bir zift yığını

Ne yapayım bilemem, kılavuz bulamadım

Söyle bana ey gönül, bildiğin bir yol var mı?

Var git yoluna yeter yakamı bırak, desem

Hep masallar anlatır bana bir çocuk gibi

Gökten üç elma düşer ama ben hiç inanmam

Çıkarsız bir sevginin nerede bengisuyu

Beni değil ey gönül, göster bir başkasını…

Ağzımda bir parmak bal, yaşamak nasıl iştir?

Kızılcık şerbetini anlatmak her sorana

Kendimi kandırmakta zorlandım nice yıldır

En büyük yalanları sen hep bana söyledin

Ben gerçeğe ey gönül, bir ömür vermedim mi?

Bir anlamı yok mudur uçup giden günlerin

Ben neden hep içime çığ olup düşüyorum

Kendime el veririm bu dipsiz kuyularda

Öyleyse yorup duran kalabalık niçindir?

Söyle şimdi ey gönül, ben nereye gideyim?

Kayalardan çağlayıp dökülürken anladım

Kendimi mutlu etmek hakkımı kaybetmişim

Ne yapsam söyle bana seni güldürmek için

Özgür başı göklerde gölge salan çınarım,

Ah ederken ey gönül ben sana da yanarım…

Gerçek ne kadar acı, nasıl da can yakıyor

Yumruk gibi oturup insanın boğazına

Anlamak nasıl büktü belimi görüyorsun

Sessizlik var koynumda sanki bitmeyen gece

Sarıl artık ey gönül bana yorgan yerine…

Yırtıldı gözümdeki perde ciğerim yandı

Volkanlarım fışkırır, başkasını yakamam

Git dedim, ayrılmadın, yine ardımdan geldin

Sönmekteyim, içimde akan lav söz anlamaz

Sözler söyle ey gönül, kırıklarımı saran…

Söyle ben ne yapayayım, kime dert anlatayım

Kendimden sakladığım tufan yeridir göğsüm

Tut elimden birlikte dokunalım özüme

Bende kavruk yüreğin, kor ateşin elimde

Tuzak kurma ey gönül bana en derinimde

Tuzak kurma ey gönül bana en derinimde…

Ayten Durmuş