Ayten DURMUŞ

Hüzünlü bir şarkı yeter

Hazırım ağlamaya

Söyleyemem sebebini sormayın

Korkularımı saklıyorum...

Bırakmak istiyorum, en fazla

İki ayakla gidenlerin ellerini, olmuyor

Aynı dili konuşamadık, konuşamıyoruz

Yan yana yürüdüğümüze bakmasın kimse

Biz aynı yere de gitmiyoruz…

Anlamayacaksın belki nedenini biliyorum

Yalnızlık girdaplarında çalkanışımın

Kader mi nedir dersen

Değil, vallahi değil, billahi değil

Suçlama kaderi ben varken...

Ben koşulsuz çıktım yola, koşulsuz yürüdüm

Çok gençtim bilemedim, neydi bunun bedeli

Sonra, nice sonra sen geldin

Karanlıkta yakılmış bir ışık gibi 

Gördüm gözlerini, tuttum ellerini:

‘Beklemiyordun ama geldim’ dedin

Ben koşulsuz sevdim, koşulsuz sevindim…

Büyük söz mü söyledim yoksa senin için

Neydi o bal yerine zehir zıkkım yediğim

Neydi düş yerine gördüğüm o kâbuslar

Şimdi suskunum yine, üzgünüm, yine yalnızım

Yalancı gölgelere sığmayacak kadar yandı canım

Belki de büyüdüm biraz, yaşımla orantılı olmasa da

Ağarmış saçlarımla yaşıt olmasam da büyüdüm

Ne kaldı avuçlarımda bilmiyorum inan…

Sen benim incimsin eğer bulursam bir gün

Yeniden kaybetmek istemem, demiştim

Aramaktan yoruldum, yıldım, tükendim

Ama sanma ki ey umudumun sorguçsuz tacı

Vazgeçtim uyanık gördüğüm düşlerden

Hayır, bin kere hayır, yüz bin kere hayır!

Bir sen eksiksin, bir sen yoksun

Bir sen tutmuyorsun çöken çatımı

Bir sen omuz vermiyorsun, ben böyle ezilirken…

Gel, ne olur gel, otur dizlerimin dibine,

Gel, evrenimin direğini tut, ayakta kalayım!

Acı esmesin artık rüzgârlar

Gel! Yüreğimi yakma

Beni ateşlerde bırakma gel!

Dört kürek topraktır acıların tek hakkı

Atalım, kimse üstüne çiçek ekmesin

Gizlice süzülen gözyaşlarımı

Varsın kimse silmesin

Yalnızda ağlanır, başımı yaslamadan bir omza…

Bilge yanım kuşatsın beni,

Diyorum her zamanki gibi ancak

Her yol da yürünmüyor ki tek başına, canımsın

Gel, gel sen beni taşıyan kanatlarımsın

Gel canımın ta kendisi, hep yanımda ol

İyi gelir bana kokun, gülüşün

Gel, beni yalnızlığına bırakma

Kopartma kendini dalımdan, çiçeğimsin

Özümsün, iki gözümsün

Konuşunca baldan tatlı sözümsün

Yangın yerine döndürme şu gönlümü, gel!

Geçecektir bu koyu karanlıklar, dedim

Ah sebep! Evin yıkılsın, demedim

Karanlık denizlerde bulduğum inci tanemsin  

Kimse el uzatmasın, çalmasın kimse

Ben müjdeler beklerken kulaklarım çınlasın

O müjdeler gelsin ve desinler ki bana:

Gözün aydın ey gönlündeki kuyuların bekçisi

Ey yazgısını silip baştan yazan ey

Gözün aydın ey gözleri yollarda kararıp kalan ey

Mutluluk gözyaşları dökülürken gözümden

Ben de diyeyim ki: ‘Dostlar sağ olsun,

Dostlar var olsun!

Aydınlığı içinde, aydınlığı içinde...

Ayten DURMUŞ