Ayten DURMUŞ

‘Vardım, ulaştım ve yükseldim!’

Dediğin her ne varsa

Gördün evvelkilerin geçip gittiği yerler.

Gelmişken, ‘Gitme!’ de sen yine de bana

Kalabilir miyim bilemem çünkü buralı değilim

Çocuklarına babalık etmeyen şu adamlar

Kararlılar hem ülkeyi hem dünyayı kurtarmaya.

Bir çatı altında yabancılar

Evet, cevizin gölgesinde bir şey yetişmez

Ama ceviz değilsen böyle de olmamalısın.

Öğrendim artık ağzınızdaki sözler kime ait

Hangi eda-tavır kime, hangi efelenmeler kime

Hiçliğinizi görmek zor bir yıkım oldu ama

Benim aklım da başıma başka türlü gelmezdi

Bilirim kendimi.

Benim son ölüm dansıma benziyor

Dargın sulardaki kırgın esinti

Bilmez misin elması kurşun keser

Bölünür dilim dilim kemale ermiş güzellik

Gerçeğin parçalarını toplasan gerçek etmez.

Hayalin bir keman sesiyle gönlüme eser

İyilik şifa verir iyiye

Doğrudur, ancak yine de

Her genellemenin birkaç istisnası oluyor

Ağızlar konuşuyor, göz susuyor, gönül ağlıyor.

İlk engelde geri dönen, ilk gölgeye kıvrılan

Yürüyebilir mi yayla uçsuzluğunda

Her şeyi ancak kendinden büyük olan kapsar

Aşkı da daha büyük bir aşk sarmadan

Sızlayan hiçbir yara durmaz.