Ayten DURMUŞ

Ey gece!

Bugün Recep’in ilk Cuma gecesi

Regaip yani, istediğimiz şey belli

Hilâl tüm umutlarımıza ad olan müstear

Gündüzalp ve Karahan’ın ellerinde geldi

Atıldı temel, dikildi sütun, çatıldı kemer, örtüldü kubbe

Konuldu üstüne alem

Ve elbette alem: Hilâl

Kitabeyi boş bıraktık şimdilik

Yürek terlerimizle, iyi yazılsın diye

Aşkın rengiyle taşa kazılsın adımız

Buluşur orada belki bizimle ecdadımız.

Şu gezinen toy delikanlılar mangal yürekli

Şu genç kızlarda cesurları utandıran cesaret

Onların güçsüz omuzları kaldırdı her şeyi

Çağ kapayıp, çağ açtılar

Yiğitlik meydanına alın teri saçtılar

İşte öğrendik, hangi ninniyle büyürse bebek

O nağmenin alemdarı oluyor…

Nerede o esamisi diyar diyar savrulan

Adları kendilerinden büyük yazılan

Tek adamlar, tek kadınlar

Kendilerini vazgeçilmez sandılar

Asırlarca hüküm süreceklerine inandılar

Olmadı. Olmaz. Kader var kader

Kaderin bazısını şehitlerin duası belirler

Üstelik ölüm var,

Sonra teklik ne demek

‘Teklik Allah’a yakışır.’

Geri kalanda tek olan sıfırla çarpılır.

Evet, gördünüz sizden geçtik

Ve sizin her şeyinizden vazgeçtik…

Temel benim, sütun benim, kemer benim, kubbe benim

Öyleyse ben burayı kendi değerlerimle döşeyeceğim.

Hiç kimse bana devşirilmiş laflar etmesin

Biz geldik, söyle iklime, mevsim değişsin

Bize her gece Regaip, ne istediğimiz belli

Hilâl tüm umutlarımıza ad olan müstear

Gündüzalp ve Karahan’ın ellerinde geldi

Ve konuldu yere düşmüş bir Kitabın altına…